Familie Prins:
Het gevoel van een dorp
Familie Elling:
Doodlopend als ideaal
Familie Nieuweboer:
We gingen er meteen voor
Familie Tunç
Niet op elkaar, maar bij elkaar
Van een klein huurhuis naar een ruime koopwoning: Irfan en Çigdem Tunç kijken reikhalzend uit naar hun nieuwe huis in Bangert en Oosterpolder. 'Het is een prachtige, schone wijk.'
Komend voorjaar hoopt het jonge echtpaar de sleutel te krijgen. Toch weer een paar maanden uitstel, maar dat vinden ze niet erg. 'Geduld is een schone zaak,' zegt Irfan. 'Ik ben dol op de Nederlandse spreekwoorden. In het Turks kunnen we dat niet zo mooi zeggen.'
Momenteel wonen ze nog in een klein huurhuis in Onderdijk, bij Wervershoof. Nadat ze twee jaar geleden waren getrouwd, zijn ze op zoek gegaan naar een ruimere behuizing.
Irfan werkt bij de gemeente Hoorn, dus Bangert en Oosterpolder was een mooie locatie. ‘Omdat we er kennissen hadden wonen, zijn we eerst uitgebreid gaan kijken. Ik was niet meteen enthousiast over de bouwstijl. Geef mij maar een mooie bakstenen huis in plaats van al die kleuren. In de tweede fase zijn de huizen wat rustiger en dat spreekt ons meer aan.’
Ruimte voor visite
Ze schreven zich in voor een sociale koopwoning bij Vos Makelaardij. Daar stuitten ze op een behoorlijk lange wachtlijst. Omdat Çigdem inmiddels ook een baan had gevonden, konden ze gelukkig wat meer lenen en een middeldure tussenwoning kopen. ‘We hebben straks heerlijk de ruimte met drie slaapkamers. De woonkamer hebben we meteen laten verlengen, ook voor als we bezoek hebben, en in Turkse families is dat vaak een gezellige drukte. We willen niet op elkaar zitten, maar bij elkaar, zeg ik dan. De achtertuin is daardoor wat kleiner geworden, maar voor ons is het nog ruim genoeg.’
Kindvriendelijk
Irfan is erg te spreken over de wijk. ‘Het is hier prachtig en schoon. Veel ruimte in en om het huis. Ook zijn er straks voorzieningen als winkels en scholen. Zelf hebben we nog geen kinderen, maar daar denken we wel aan. Die kunnen hier overal spelen. Tegen die tijd zal de zolderruimte zeker ook van pas komen. We laten er alvast een deur in zetten.’